Επανεκκίνηση

Στη ζωή μας, κι όσο αυτή κυλά και περιπλέκεται ποικιλοτρόπως, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ανθρώπους και καταστάσεις που καλούμεθα να χειριστούμε, να διαχειριστούμε, να δεχθούμε ή να απορρίψουμε, να δοκιμάσουμε και να δοκιμαστούμε, να ωριμάσουμε εν τέλει μέσα από τα εκάστοτε δεδομένα και τις θετικές ή αρνητικές εμπειρίες που προστίθενται στο δισάκι που κουβαλάμε. Κι ο γραπτός λόγος, καθώς και η αποτύπωση στιγμών και λοιπών αποκωδικοποιήσεων του εσωτερικού μας κόσμου μέσα από τη φωτογραφία, είναι τα μέσα που επέλεγα κι επιλέγω για να εκφράσω όλα τα παραπάνω κι όχι μόνο.
Ναι.
Αυτή ήταν η ευγενικά διατυπωμένη εκδοχή της επιστροφής μου στην πολυαγαπημένη μου μπλογκόσφαιρα, στην πολύτιμη αυτή γωνίτσα που χρόόόνια πριν ανακάλυψα και μου έδωσε γνώση, επίγνωση, φίλους και στιγμές, που ξεδίπλωσε τον λόγο και τη σκέψη μου σε ένα περιβάλλον όχι απαραίτητα φέικ και δήθεν όπως σε άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Όμορφα.
Να το πω τώρα κι αλλιώς?
...
...
Το σύμπαν έχει γαμηθεί - πατώκορφα, ορθίως, πλαγίως, στα τέσσερα, εντός, εκτός κι επί τα αυτά, με στραπόν, χωρίς, σε φούλ s&m μπάγκραουντ.
Τα κόπινγκ μέκανιζμς έχουν ανέλθει σε λέβελ απόλυτα σαρκαστικής ιδιοσυγκρασίας και ανελέητης αθυροστομίας (οι μυημένοι γνωρίζουν).
Ώρα να αρχίσουμε να ξεδιπλώνουμε πάλι σκέψεις και εικόνες -άκυρος πληθυντικός υπερθετικής βλακείας-.

Άι εμ μπακ μπίτσιζ κι όποιος γουστάρει δήθεν και του φαίνεσθαι, δεν θα τα βρει εδώ.
Φχαριστώ και με τις υγείες μας.





My precious

Dali

Ήρθε στη ζωή μου πριν 9 χρόνια και τη γέμισε με φως και χρώματα και γέλια και στιγμές πολύτιμες.

Ένα πλασματάκι μόλις 2 μηνών τότε (και κάτι γραμμαρίων), μια χνουδομπαλίτσα με καρτουνίστικη φωνούλα, αστείρευτη ενέργεια και σπιρτόζικο ταμπεραμέντο, η τρανή απόδειξη του "size doesn't matter" (sic). 

Κι αν κάτι μου δίδαξε όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως σε μια σχέση υγιούς εξάρτησης, η  έννοια της υπευθυνότητας αποκτά άλλη βαρύτητα.


Άι φάκιν λοβ μάι ντογκ. 



New beginnings

Το ταξίδι μου στην μπλογκόσφαιρα ξεκίνησε πριν χρόνια. Είχε τα πάνω του και τα κάτω του, τις παύσεις του και τις εξάρσεις του, μα ποτέ δεν βγήκε απ’την καρδιά και το μυαλό μου. Τα χρόνια πέρασαν, πολλά άλλαξαν μα και πολλά έμειναν ίδια, όπως το πάθος μου για τη φωτογραφία και η ανάγκη μου να αποτυπώνω την καθημερινότητα και ό,τι την απαρτίζει, είτε σε μια κόλλα χαρτί είτε πίσω από ένα πληκτρολόγιο.
Κι ενώ τα συνεχώς εξελίξιμα σόσιαλ μίντια boostάρουν (sic) την αλληλεπίδραση των κοινωνών τους, είναι αυτή η αγνότητα των πρώτων μπλογκς που μου λείπει περισσότερο, σε μια εποχή που τα κλικς δεν ήταν αυτοσκοπός.
Back to the basics λοιπόν – feel free to join. 😉 

Mask



Fence




Ορθώνεις φράχτες για να προστατευτείς από τα αδιάκριτα βλέμματα. Σφαλίζεις τον χώρο σου από κάθε τι ανεπιθύμητο. Κι αφήνεις μια χαραμάδα να μπαίνει φως - να αγγίζει δέρμα και ψυχή - να οξύνει τις αισθήσεις - να αφήνει ίχνη στο σκοτάδι.